Ik holde. Ik had mijn strakke roze renbroek aan en holde. Geruisloos over paden in de schemering, het afzetten van mijn voeten nauwelijks hoorbaar. Fluisterhollen, vliegensvlug sprintend, alsof ik vloog. Een conditiedans ter meerdere eer en glorie van mijn uithoudingsvermogen. Met licht verhoogde hartslag, ritmisch in- en uitademend. Een minuscuul flikkerend lampje om mijn bovenarm, achter rood, voor wit. Een fluoriserend strookje over mijn rug en over mijn dansende borsten. Niemand hield mij bij, iedereen had het nakijken. Taylor Swift op de draadloze oortjes, de telefoon met een gordeltje op mijn heup. Cadans, ritme, tempo, vaart. Ik was een schim, je zag me alleen als je goed oplette. Niemand lette op. Ik ging links, de laan uit, rechtdoor, passeerde de rotonde, draaide het bospad op. De bosgrond veerde mee op mijn gewicht, mijn staartje wipte ritmisch. Ik was een reetje met een wit pluimpje op mijn kont. Zag je die pijl die uit de boog vloog? Dat was ik. Duizelingwekkend snelle ik. Met lange passen dieper het bos in, rechts een pad omhoog, langs de kromme eiken, het vennetje, het heideveld waar overdag schapen graasden, links het pad omlaag. Knisperende bladeren onder mijn zolen. Dan, sneller dan verwacht, de open plek, de zandverstuiving met het kluitje dode bomen. De maan als een stralend peertje aan het plafond.

De zaterdag die volgde op de zondag van mijn eerste kennismaking met blootloperij, ging de bel al om half drie. Ik wist zeker dat we om drie uur hadden afgesproken, ik was er nog niet helemaal klaar voor. Om precies te zijn, ik stond in de badkamer mijn schaamhaar te scheren en daar was ik nog niet mee klaar. De hele ochtend had ik al lopen dubben: scheer ik het weg of laat ik het zitten? De laatste tijd doe ik vooral dat laatste, ik werk het af en toe een beetje bij. Het is ook weer niet de bedoeling dat het tot een ondoordringbaar struikgewas uitdijt, zodat men slechts gewapend met een kapmes tot het gaatje moet gaan. Wat me ook tot scheren aanzette, was die kale poes van Sylvia vorige week zondag. Het is dan wel een beetje een pornokut, maar het voelt ook wel lekker erotisch. Dus. Overwegingen, overwegingen, waar doe je goed aan, en wat is gewoon fijn en comfortabel? En wilde ik Sylvia en Sergio ook niet gewoon verrassen?

Hoe ik er kwam, god mag het weten, maar zo gaat dat met internet, klik, klik, en dan zit je op een onbestelde website. Blootlopers.nl. Een beetje amateuristische webpagina met onscherpe foto’s en spelfouten. Voor wie graag bloot loopt. Op zich heb ik daar geen moeite mee, ben niet zo preuts, maar waar deze site op uit was, was me niet meteen duidelijk. Woorden als blootloper, naturist en nudist liepen door elkaar heen alsof het allemaal een pot nat was. Het leek niet naar een bepaald strand of iets dergelijks te verwijzen, het was eerder een soort datingsite. Blootlopers zoeken blootlopers, zeg maar. Bovenin het menu kon je kiezen uit mm, mv, vv, mmv of vvm. Die laatste twee categorieën dus bedoeld voor bloot lopen in drietallen. Daar zag ik mogelijkheden tot aanvulling: mmm en vvv. Vooralsnog klikte ik mv aan en belandde op een pagina met een naakte man en vrouw op de rug gezien die hand in hand de zee inliepen. Het was mooi zonnig weer op de foto. De billen van zowel de man als de vrouw waren wit. Niet zulke ervaren blootlopers dus.

Gina hijgde, het pad was steil en slecht begaanbaar, zelfs haar robuuste bergschoenen verloren af en toe grip op de stenen. Hoe langer ze liep, hoe hoger ze kwam, des de zwaarder haar rugzak waar niet eens zoveel in zat. Water, een stukje brood, een rotte banaan, een schoon slipje. Dat was het wel zo’n beetje. De berghut was nog zeker tien kilometer lopen en de zon zakte al achter de bergkam. Ze hoopte op een volle maan die haar bij zou schijnen. Zodat haar moeder haar vanuit de hemel ook kon zien.

Tijdens corona kreeg ik een vaste relatie met Marieke en ging met haar samenwonen ver buiten mijn vertrouwde Randstad in het groen van de Veluwe. Een enorme draai in mijn leven: mijn relaties hielden zelden lang stand, ik switchte van mannen naar vrouwen en weer terug, maar met Marieke vond ik de liefde van mijn leven. We zijn al vier jaar gelukkig en verliefd bij elkaar en ik weet zeker dat het voor de lange duur is. Twee dingen die toch wel een rol spelen in dit geheel: ik moet af en toe naar Den Haag terug, want daar ligt mijn verleden, en soms wil ik even met een man. Vrijen bedoel ik, seks dus.

Een verhaal van Boogschutter en Vanille

Op woensdagochtend ging de bel. Door het raampje in de voordeur zag Monika een vrouw staan van haar leeftijd. Ze opende de deur.

Die nacht sliep Monika slecht. Het was niet omdat Jacob zachtjes snurkte, ook niet door het warme dekbed. Zeker niet vanwege de sabbelgeluidjes die Siem maakte in zijn ledikantje. Het waren de gedachten die maar door haar hoofd bleven malen. Waar had ze zich mee ingelaten, kon het echt wel door de beugel wat ze dominee Erik den Eikel beloofd had? Was het niet schandalig dat ze naakt was geweest en hem had toegestaan expliciete seksuele handelingen te verrichten? Als ze terugdacht aan zijn likpartij - alsof ze softijs tussen haar benen had gehad waar hij geen genoeg van scheen te krijgen - dan sloeg de hitte haar uit. Jacob had dat nog nooit bij haar gedaan en nu was daar een predikant, die ze nauwelijks kende, die haar al likkend tot een climax had gebracht. Een ongekend orgasme. Als ze eraan terugdacht begon haar poes spontaan te kriebelen.

“Wie in nood verkere, kere zich tot de Heere.”

Ze ligt er ontspannen bij, de vakantie is vandaag begonnen. Je kunt het aan haar zien, ze heeft alles losgelaten en haar ogen gesloten, de handen onder haar hoofd, de haarloze oksels wulps open, geurend naar een zoete deodorant. Ze heeft alles losgelaten, inclusief haar bovenstukje, en ze heeft borsten die er mogen zijn: rond als rijpe appels. Je zou in de verleiding kunnen komen ervan te happen, maar dat mag niet. Ze zijn niet om echt van te happen, ze zijn alleen om naar te kijken, van een afstandje, steels, want loerende en glurende blikken verraden geilheid. Die moet je onderhuids houden, ook al kriebelt en tintelt het daar en probeer je daarom minder te kijken, wat nauwelijks lukt. Die appelronde borsten en die geschoren oksels zijn onfatsoenlijk verleidelijk. Hoe fijn zou het niet zijn daar even met je tong langs te gaan. Dat zal die vrouw toch ook wel lekker vinden? Zou zij niet gewoonweg liggen te wachten op wat aandacht of een beetje fysieke spielerei? Waarom heeft ze überhaupt dat piepkleine broekje nog aan? Een klein stukje geel ter grootte van een driehoekig vlaggetje. De punt verdwijnt ergens tussen haar benen. Wie zou niet zo’n geel vlaggetje willen zijn, een zacht stukje textiel om een verrukkelijk lichaamsdeel te omhullen. Het is er vast warm, zo niet heet, het ruikt er naar de oneindig kabbelende zee, het wordt nat met jou als broekje, jouw hete adem die erlangs glijdt, je tong die gretig verkent.

Negentien mei, uurtje of tien, het is zalig weer, ik voel me kiplekker, fris gewassen, leuke gele jurk met bloemetjes, rood leren jackje - los geritst, kort blond rattenkopje, lichtjes opgemaakt. Ik fluit iets vrolijks van Warpaint, Amerikaans meidenbandje. Lekker. Zalig. Heerlijk. Op weg naar mijn psychotherapeut, de wekelijkse afspraak. Huppelend. Of ik psychische problemen heb? Natuurlijk niet, duh. Ik ben misschien wat apart, dat kan toch? Ben jij normaal dan? Op maandagen praat ik met Fritzy. Met z y, ja. Gewoon een consult van drie kwartier, even de boeltjes rechttrekken die soms een beetje uit de rails lopen. Of ik niet spoor? Wie wel, hè. Het leven is net een tredmolen, het kan je wel eens duizelen, je wilt er soms tussenuit knijpen. Dat herken je toch? En in mijn geval kan ik dan terugvallen op Fritzy. Fritzy heeft grote oren onder haar zwartgeverfde haar, van die enorme flappen met lange lellen. Luisteren gaat haar goed af.

De meeste mensen deugen, luidt de titel van Rutger Bregmans bestseller. Daar kan ik mij in vinden, er zijn maar weinig rotmensen. Deze misschien wat naïeve kijk op de mensheid heeft mij al heel wat jaren gelukkig doen voelen. Ik sta met een open blik in de wereld, toon respect en aandacht voor ieder die dat verdient en ontvang dat ook van anderen. Ik ben zorgeloos en optimistisch, en wanneer dingen toch fout lopen ben ik in staat toch weer hoop te vinden. Ik hou van andere mensen, en wie liefde geeft, ontvangt liefde. Daar schaar ik ook de lichamelijke liefde onder, seks zo je wilt. Ik ben een blije sekser, behoorlijk promiscue en geniet van vrijen. Vandaar de naam van mijn website: Vanille Vrijt Verder. Vandaar ook die losbollige en losbandige verhalen. Het woord preuts komt niet voor in mijn vocabulaire.