De advertentie

‘Vertel ‘s, Walter, hoe oud ben je eigenlijk?’

Zodra in de lente het wielerseizoen aanvangt, zie je ze weer in het straatbeeld: de wielrenners. In groepsverband of alleen, van super professioneel tot armetierig amateuristisch, van dure pronkfietsen tot roestige lijken met versleten banden en remmen. Mannen vooral, maar vlak de vrouwen niet uit, die zijn flink in opkomst.

Ik holde. Ik had mijn strakke roze renbroek aan en holde. Geruisloos over paden in de schemering, het afzetten van mijn voeten nauwelijks hoorbaar. Fluisterhollen, vliegensvlug sprintend, alsof ik vloog. Een conditiedans ter meerdere eer en glorie van mijn uithoudingsvermogen. Met licht verhoogde hartslag, ritmisch in- en uitademend. Een minuscuul flikkerend lampje om mijn bovenarm, achter rood, voor wit. Een fluoriserend strookje over mijn rug en over mijn dansende borsten. Niemand hield mij bij, iedereen had het nakijken. Taylor Swift op de draadloze oortjes, de telefoon met een gordeltje op mijn heup. Cadans, ritme, tempo, vaart. Ik was een schim, je zag me alleen als je goed oplette. Niemand lette op. Ik ging links, de laan uit, rechtdoor, passeerde de rotonde, draaide het bospad op. De bosgrond veerde mee op mijn gewicht, mijn staartje wipte ritmisch. Ik was een reetje met een wit pluimpje op mijn kont. Zag je die pijl die uit de boog vloog? Dat was ik. Duizelingwekkend snelle ik. Met lange passen dieper het bos in, rechts een pad omhoog, langs de kromme eiken, het vennetje, het heideveld waar overdag schapen graasden, links het pad omlaag. Knisperende bladeren onder mijn zolen. Dan, sneller dan verwacht, de open plek, de zandverstuiving met het kluitje dode bomen. De maan als een stralend peertje aan het plafond.

De zaterdag die volgde op de zondag van mijn eerste kennismaking met blootloperij, ging de bel al om half drie. Ik wist zeker dat we om drie uur hadden afgesproken, ik was er nog niet helemaal klaar voor. Om precies te zijn, ik stond in de badkamer mijn schaamhaar te scheren en daar was ik nog niet mee klaar. De hele ochtend had ik al lopen dubben: scheer ik het weg of laat ik het zitten? De laatste tijd doe ik vooral dat laatste, ik werk het af en toe een beetje bij. Het is ook weer niet de bedoeling dat het tot een ondoordringbaar struikgewas uitdijt, zodat men slechts gewapend met een kapmes tot het gaatje moet gaan. Wat me ook tot scheren aanzette, was die kale poes van Sylvia vorige week zondag. Het is dan wel een beetje een pornokut, maar het voelt ook wel lekker erotisch. Dus. Overwegingen, overwegingen, waar doe je goed aan, en wat is gewoon fijn en comfortabel? En wilde ik Sylvia en Sergio ook niet gewoon verrassen?

Hoe ik er kwam, god mag het weten, maar zo gaat dat met internet, klik, klik, en dan zit je op een onbestelde website. Blootlopers.nl. Een beetje amateuristische webpagina met onscherpe foto’s en spelfouten. Voor wie graag bloot loopt. Op zich heb ik daar geen moeite mee, ben niet zo preuts, maar waar deze site op uit was, was me niet meteen duidelijk. Woorden als blootloper, naturist en nudist liepen door elkaar heen alsof het allemaal een pot nat was. Het leek niet naar een bepaald strand of iets dergelijks te verwijzen, het was eerder een soort datingsite. Blootlopers zoeken blootlopers, zeg maar. Bovenin het menu kon je kiezen uit mm, mv, vv, mmv of vvm. Die laatste twee categorieën dus bedoeld voor bloot lopen in drietallen. Daar zag ik mogelijkheden tot aanvulling: mmm en vvv. Vooralsnog klikte ik mv aan en belandde op een pagina met een naakte man en vrouw op de rug gezien die hand in hand de zee inliepen. Het was mooi zonnig weer op de foto. De billen van zowel de man als de vrouw waren wit. Niet zulke ervaren blootlopers dus.

Gina hijgde, het pad was steil en slecht begaanbaar, zelfs haar robuuste bergschoenen verloren af en toe grip op de stenen. Hoe langer ze liep, hoe hoger ze kwam, des de zwaarder haar rugzak waar niet eens zoveel in zat. Water, een stukje brood, een rotte banaan, een schoon slipje. Dat was het wel zo’n beetje. De berghut was nog zeker tien kilometer lopen en de zon zakte al achter de bergkam. Ze hoopte op een volle maan die haar bij zou schijnen. Zodat haar moeder haar vanuit de hemel ook kon zien.

Tijdens corona kreeg ik een vaste relatie met Marieke en ging met haar samenwonen ver buiten mijn vertrouwde Randstad in het groen van de Veluwe. Een enorme draai in mijn leven: mijn relaties hielden zelden lang stand, ik switchte van mannen naar vrouwen en weer terug, maar met Marieke vond ik de liefde van mijn leven. We zijn al vier jaar gelukkig en verliefd bij elkaar en ik weet zeker dat het voor de lange duur is. Twee dingen die toch wel een rol spelen in dit geheel: ik moet af en toe naar Den Haag terug, want daar ligt mijn verleden, en soms wil ik even met een man. Vrijen bedoel ik, seks dus.

Een verhaal van Boogschutter en Vanille

Op woensdagochtend ging de bel. Door het raampje in de voordeur zag Monika een vrouw staan van haar leeftijd. Ze opende de deur.

Die nacht sliep Monika slecht. Het was niet omdat Jacob zachtjes snurkte, ook niet door het warme dekbed. Zeker niet vanwege de sabbelgeluidjes die Siem maakte in zijn ledikantje. Het waren de gedachten die maar door haar hoofd bleven malen. Waar had ze zich mee ingelaten, kon het echt wel door de beugel wat ze dominee Erik den Eikel beloofd had? Was het niet schandalig dat ze naakt was geweest en hem had toegestaan expliciete seksuele handelingen te verrichten? Als ze terugdacht aan zijn likpartij - alsof ze softijs tussen haar benen had gehad waar hij geen genoeg van scheen te krijgen - dan sloeg de hitte haar uit. Jacob had dat nog nooit bij haar gedaan en nu was daar een predikant, die ze nauwelijks kende, die haar al likkend tot een climax had gebracht. Een ongekend orgasme. Als ze eraan terugdacht begon haar poes spontaan te kriebelen.

“Wie in nood verkere, kere zich tot de Heere.”