De Renée

De advertentie

Ergens achterin mijn krant las ik het: “Nu verkrijgbaar: een levensechte robot. Wees nooit meer eenzaam.” Nu ben ik niet per se eenzaam, maar nieuwsgierig ben ik wel. Een levensechte robot, eentje die eruitziet als een werkelijk mens? Dat wilde ik wel eens zien. Ik zocht de website van de verkoper en bekeek de plaatjes. Zo dan: waren dat robots of echte mensen? Ik zag geen verschil, een stoet aan mannen en vrouwen stond opeengepakt op de trappen van een klassiek gebouw. Jonge kerels en vrouwen, maar ook luitjes van middelbare leeftijd en zelfs een paar ouden van dagen. Iedereen straalde vitaliteit uit en levenszin. Niemand keek bedroefd of serieus, iedereen had een big smile met spierwitte tanden. Het had een tandpastareclame kunnen zijn, maar het was dus een reclame voor levensechte robots. Mijn oog viel in het bijzonder op een jongedame ergens voor in de gelederen, ronduit een sexy lady met naakte lange slanke benen, een kort rokje, brede heupen, wespentaille, pronte tieten, slanke hals, gaaf gezichtje, brede mond en grote ogen, en kastanjebruin krullend haar. Ze keek me aan met een blik alsof ze wilde zeggen: waar wacht je nog op? Ik zorg ervoor dat je nooit meer eenzaam bent. Nu ben ik zelden eenzaam, maar die benen, dat lieftallige gezichtje, die mooie handen… Ik tikte op het telefoonnummer en hoorde de telefoon overgaan.

De intake 1: Willem

‘Anatomisch Correcte Robots, met Willem, waarmee kan ik u van dienst zijn?’

‘Dag, u spreekt met mevrouw Vanille uit Den Haag. Ik zag uw advertentie in de krant en dacht: kom laat ik ‘s bellen. Even vrijblijvend informeren. Niet geschoten is altijd mis. U verkoopt levensechte robots?’

‘U bent aan het juiste adres. Mag ik weten met welk doel u de robot zoekt?’

‘Ik ben niet eenzaam hoor, maar een beetje gezelschap op zijn tijd is wel zo gezellig.’

‘Snap ik, en zoekt u dan een gezelschapsheer of een gezelschapsdame?’

‘Ik dacht aan een vrouw, ik zie haar staan vooraan op de foto op uw site. Die met dat kastanjebruine haar.’

‘Ah, ja, u bedoelt de Annabel. Die is leverbaar. Dat kastanjebruine haar kan ook blond, zwart of rood. De Annabelle hebben we trouwens in talloze varianten. Lang, kort, slank of wat voller, grote borsten of kleintjes.’

‘Dé Annabel,’ herhaalde ik.

‘Ja, het is een type robot, hè. Zo kennen we ook de Lodewijk of de Janine. En we kunnen ze allemaal, tot op zekere hoogte, aanpassen.’

‘O ja?’

‘Nou ja, de Lodewijk kunnen we natuurlijk niet uitrusten met borsten of een vagina, dat lijkt me helder.’ Hij lachte. ‘En geen borsthaar voor de Janine of een penis voor de Annabelle. Logisch, toch?’

Ik knipperde even met mijn ogen. ‘Zei u nou ‘penis’? vroeg ik.

‘Aangezien de Annabel een vrouwtjesrobot is, ja. Het moet anatomisch wel kloppen, toch?’

‘Ja, oké.’

‘Goed, maar de Annabel dus, met kastanjebruin kapsel, voor gezelschap. Bedoelt u dan een speciaal soort gezelschap. Ik bedoel: kletsen en theedrinken is een ander soort gezelschap als gezelschap voor in bed, als u begrijpt wat ik bedoel.’

‘Ik begrijp wat u bedoelt.’ Ik knikte en schudde meteen mijn hoofd. Ik zou dit liever met een vrouwelijke collega bespreken dan met ene onbekende Willem.

‘Zou ik een afspraak kunnen maken met een vrouwelijke collega van u?’

‘Dat kan zeker, mevrouw, dan kunt u meteen de showroom bekijken. Het zou zomaar kunnen dat u de Janine ook wat vindt. Die heeft een vrij lesbische uitstraling.’

‘Pardon?’

‘O, sorry, het was niet de bedoeling u in verlegenheid te brengen, ik kreeg de indruk dat u op zoek bent naar iets, ehm, lesbisch. Maar let u vooral niet op mij. Zal ik u in contact brengen met mijn collegaatje Ankie?’

De intake 2: Ankie Broekjes-Knal

Vergeleken met haar collega Willem was Ankie Broekjes-Knal een verademing. Ze had me uitgenodigd langs te komen bij ACR BV, inderdaad, Anatomisch Correcte Robots BV. Het was een keet ergens op een kleurloos bedrijventerrein even buiten Zoetermeer. Boven de entree hing een bord met de slogan “Robots zijn ook maar mensen”. Daarnaast een levensgrote foto van een frivool vrouwspersoon in luchtige outfit die hand in hand door een weiland huppelde met een kerel met ontblote torso en een spijkerbroek. Moesten deze mensen robots voorstellen? Of was het andersom, waren dit robots die mensen imiteerden? Ik vermoedde dat Ankie me daar meer over ging vertellen.

Ze begroette met een stevige en warme handdruk die meteen al vertrouwenwekkend voelde. Dit was een vrouw die me de juiste voorlichting zou geven. Haar hele voorkomen - gedrongen en stevig, geblondeerd kapsel, knap gezicht, subtiel opgemaakt, zwoele lippen, lieve blauwe ogen - stemde me gerust. Haar zachte zwoele stemgeluid streelde mijn oren, en maakte dat ik aan haar kersenrode lippen hing. Het was ook verraderlijk, natuurlijk, want ze ging me geheid een robot aansmeren, een Annabel of een Janine. Of misschien wel een Ankie.

‘Thee?’ We zaten in een ruimte waar diverse objecten - Ankies woord - stonden opgesteld. We waren omringd door een groep van zo’n twintig nepmensen. Ook wel robots genoemd. Overigens was er ook een grappig hondje, zo’n langgerekte, hoe heet dat ook alweer, een stekker? Nee, een teckel, een langharige teckel, niet van echt te onderscheiden.

‘Ik vraag het maar op de man af, zoek je een robot om mee naar bed te gaan?’ Ze rolde een beetje apart met haar ogen en haar hoofd schokte van links naar rechts. Maar ze keek er heel serieus bij. ‘Tenminste, collega Willem liet zoiets doorschemeren.’

Ik blies de damp van mijn thee. Ik waardeerde Ankies directheid, van een vrouw kon ik dat hebben. ‘Lijkt me inderdaad, ehm, interessant,’ knikte ik bedachtzaam. ‘Een relatie met een echt mens beginnen vind ik best, ehm, ingewikkeld moet ik bekennen. Kijk, een kerel kun je zo aan de haak slaan, die denken aan een leuke, ehm, wip. Maar een vrouw is toch andere koek.’ Ik nam een slokje thee en keek Ankie aan. Ze knikte, schokkerig, maar duidelijk genoeg, haar ogen bleven rollen. Was het een afwijking?

‘Ik snap wat je bedoelt, Renée. O, vind je het oké als ik je Renée noem?’ Ze sperde haar ogen open om ze vervolgens op kiertjes te sluiten.

‘Je doet het al, je noemt me al zo.’ Ik lachte. Ankie lachte schokkerig mee. Ze dronk van de thee.

‘Had je ooit al eens een relatie met een vrouw?’ wilde ze weten.

Ik knikte. ‘Jaren geleden, tijdens mijn studie.’

‘Zie je er een object tussen staan die op haar lijkt?’

Recht voor me zag ik de Annabel staan, nog sexyer dan op de website. Ze droeg niet meer dan een bikinietje. Die benen, die billen, dat buikje, die borsten! Ankie keek mee.

‘De Annabel, ja die is populair, ook bij mannen, trouwens, krk, krk, krk.’

Ik negeerde het vreemde geluid dat ze maakte, maar haar draaiende ogen moest ik wel volgen, of ik wilde of niet.

‘Wil je,’ zuchtte Ankie, ‘wil je haar naakt zien?’

De schokkende beweging zat nu ook in haar arm, de thee klotste over de rand van haar glas.

‘Helemaal naakt?’ vroeg ik naar de bekende weg.

‘Helemaal, krk, krk.’ Ankie snoof nadrukkelijk.

De intake 3: de naakte Annabel

Wie denkt dat een anatomisch correcte robot een soort etalagepop is, heeft geen idee hoever de robotica al gevorderd is. Neem nu de Annabel, de Annabel zonder bikini, zonder maar een vezeltje textiel aan het goddelijke lijf: dat is ronduit een femme fatale. Daar kan menig echte vrouw een puntje aan zuigen, en dan bedoel ik niet Annabels opgewekte tepels die uitdagend de wereld in wipten toen Ankie haar bovenstukje losmaakte. Ik bedoel, ehm, ik weet niet wat ik bedoel, ik kon niet meer denken toen Ankie deze engel in haar nakie had gezet. Ik wilde alleen nog aanraken, mijn handen op die naakte huid zetten en strelen waar ik strelen kon. Smekend keek ik Ankie aan.

‘Toe maar,’ zuchtte ze, pakte mijn hand en legde die op Annabels koele zachte onderrug, daar waar haar kogelronde billen begonnen waartussen ik mijn tong wel zou willen laten likken. Werd ik gek of alleen maar geil? Gek van geilheid of geil van gekheid? Ik kreunde ongegeneerd.

‘Krk, krk,’ deed Ankie. ‘Mooi spul, hè. Veredelde siliconen, de menselijk huid is nog nooit zo dicht benaderd.’

Mijn vingertoppen volgden de zijdezachte huid, de Annabel met gesloten ogen gaf geen kik, ze leek volkomen levenloos. Vanuit mijn ooghoek zag ik Ankie met een snoertje in de weer.

‘Achter het linkeroor,’ mompelde ze, ‘daar moet ie in.’ Ze woelde door Annabels weelderige kapsel, vond wat ze zocht en plugde in. ‘Opladen linkeroor, aan- en uitknop rechteroor. Bedienen met deze afstandsbediening.’ Ze pakte een plat apparaatje met talloze knopjes.

Mijn vingers verdwaalden op Annabels schaamhaarloze onderbuik, mijn hart klopte in mijn keel.

‘Ja, krk,’ fluisterde Ankie hees, ‘haar schaamlippen, zo kunstig geplooid, zo zacht als het velletje van een pasgeboren baby. De ontwerpers zijn helemaal losgegaan op de meest intieme delen.’ Ze sperde haar oogleden wijd open, haar blauwe irissen dreven in een zee van oogwit.

Ik voelde wat ze bedoelde, andere vrouwen, mensen dus, had ik daar regelmatig bevoeld, en niet te vergeten mezelf deze ochtend nog, maar zo heerlijk als dit kutje voelde… en ze was nog niet eens nat.

‘Kan ze ook nat worden?’ vroeg ik hijgend.

‘O god, zeker wel. Ze drinken een geleitje aangevuld met w-w-w-w-water. Dat laat ze lekker, krk, krk, eh, druipen.’

Bezorgd keek ik haar aan, haar tics leken erger te worden. ‘Gaat het wel?’ Ik klonk bezorgd, haalde mijn hand van Annabels vulva en legde die op Ankies schouder. Haar kersenrode lippen waren vochtig van het spreken en krulden zich tot een verlegen glimlach.

‘Weet je wat je eigenlijk ook even moet zien, ook al ben je van de meisjesliefde, het vernuft waarmee de Rolf is uitgerust, de voorhuid in het bijzonder.’ Haar glimlach ging over in een grijns. ‘Dat kutje van de Annabel is al zo knap gedaan, maar de voorhuid van de Rolf is echt overtreffende trap, ik heb nog nooit zoiets moois gezien.’

De intake 4: de Rolf

Ook de Rolf kreeg zijn snoertje achter zijn linkeroor. Het was een rijzige robot kerel, midden dertig, een sportief type in een zwart trainingspak, kort blond haar. Ankie Broekjes-Knal liet er geen gras over groeien, voordat ik het wist, hing Rolfs broek op zijn enkels, zijn onderbroek - Calvin Klein - volgde dezelfde route omlaag. Het was even schrikken bij dat ontblootte onderlijf, maar eenmaal daarvan bekomen nam de verwondering het over. Ja, zijn geslacht was fors, en, toegegeven, geil, en Ankies vooraankondiging van de bijzondere voorhuid was niet overdreven. Net als Annabels fluweelzachte schaamlippen was het aanraken van dit stukje vel dat naadloos om de eikel sloot van een duizelingwekkende opwinding. Het voelde natuurlijker dan natuurlijk, en gleed supersoepel omhoog en omlaag. Hoe hadden ze dit zo teer en flinterdun kunnen maken? En bleef het ook na langere tijd intact?

Het was alsof Ankie mijn gedachten kon lezen. ‘Krk, gegarandeerd voor zeker tien jaar bij intensief gebruik. Daarna wordt het gratis vervangen mocht er iets mee zijn. Krk.’

‘Jezus, Ank, wat fijn. Ik bedoel voor heterostellen.’ Ondertussen trok ik door en wat ik niet verwachtte, er zat groei in het ding, groei en stijfheid. Vragend keek ik Ankie aan. Hij stond toch uit?

‘Voor een erectie hoeft hij niet aan te staan.’ Ze knikte met haar hoofd. Ze schudde. ‘Als ie aan zou staan zou hij meteen avances gaan maken. Begrijpelijk toch, als iemand je af staat te trekken? En zo’n robot helemaal, zo is ie nu eenmaal geprogrammeerd.’

Ik trok intussen lustig door, kon mij het schelen, het was zo’n zalige sensatie, die zachte huid opstropend en weer afrollend over die dikke eikel. Voor ik het wist, schoof ik mijn hand over het trainingsjackje omhoog. Ankie keek schijnbaar besluiteloos toe hoe mijn hand Rolfs kaak bereikte, zijn rechterwang, zijn rechteroor. Er zat een rond schakelaartje achter, ik drukte erop.

Uitprobeersel

‘Какая вы очаровательная леди! Может, мне вас побаловать?’ was het eerste wat de Rolf zei. Verstaan deed ik het niet, maar ik snapte de intentie. Ik lachte verlegen, terwijl ik nog wat aan zijn harde dikke penis trok.

‘Где ты спрятал эту восхитительную голландскую киску?’ Wat voor taal was dat in godsnaam? En was het normaal dat hij zijn robothand zonder te waarschuwen in mijn legging stak en zijn vingers meteen doel troffen?

In de consternatie was ik Ankie haast vergeten, haar wangen gloeiden rood op.

‘De Rolfen zijn in het Russisch geprogrammeerd,’ mompelde ze bij wijze van verklaring. Aanstalten om Rolf tot de orde te roepen maakte ze niet, zelfs niet toen de man, de robot bedoel ik, mijn legging en slip van mijn kont scheurde, me omdraaide en voorover duwde en met zijn welgevormde lul tegen mijn vochtige spleet begon te duwen.

‘Вот я иду, принцесса, вглубь твоей божественной щели.’

‘O ja,’ fleemde ik. Dat Russisch stuwde mijn geilheid op als overkokende melk. Zijn kloppende garde sloeg mijn geil tot schuim.

‘Похотливая голландская шлюха, похотливая голландская проститутка!’ Hij gromde zijn tekst als een volleerd acteur, hij boog zich over mijn rug en kneep in zijn wellust mijn tieten fijn. Zelden was ik zo snel mijn hoogtepunt genaderd als met deze Russische robot. Ik zou hoe dan ook zo’n ding aanschaffen, Ankie had haar verkooptrucs goed ingezet. Ik zag haar niet, ze moest in de buurt zijn. Stond ze gewoon te kijken hoe ik geneukt werd door de Rolf? Geilde dat haar op. Was ze er zo eentje?

De rest van mijn gedachten verdween in een dikke orgastische mist. Ik kwam met zo’n gang klaar, dat Max Verstappen het nakijken zou hebben. Robot Rolf bleef pikkig beuken en tieten voelen, maar of ook hij tot een hoogtepunt kwam? Kon hij dat überhaupt? En spoot hij dan net als een echte man sperma? Ik kon er de gebruiksaanwijzing later nog eens op nalezen. Nu genoot ik van mijn aanhoudende climax die ik krijsend beleefde. Ah, daar kwam de Rolf met een daadwerkelijke golf die warm over mijn kont stroomde.

Van de wereld

Met een tissue veegde Ankie Broekjes-Knal mijn derrière schoon. Haar moederlijke zorgzaamheid beviel me, ze begreep hoe ze aan klantenbinding moest doen.

‘En, was dat lekker of niet? Krk.’ Ze draaide wonderbaarlijk met haar ogen en kneep me in mijn wang. Daar gleed haar hand door mijn haar, bovenop mijn hoofd, langs de achterkant, in mijn nek. Haar koele handpalm deed me huiveren, schoof rechts achter mijn oor omhoog en drukte daar iets in. Dat was het moment dat ik van de wereld raakte.

Aan het snoer

Op het moment dat ik weer bij zinnen kwam, hing ik aan het snoer dat achter mijn linkeroor in mijn hoofd gestoken was. De kleur roze overheerste: het ronde bed waarop ik lag was roze, het schemerachtige licht was roze, het plafond, het vloerkleed, de tepels van de Annabel, haar huid, mijn gelakte teennagels. Het glas rondom weerkaatste roze, de muren waren roze, de deur. De lippen van de Annabel waren zuurstokroze, de palmen van haar handen waarmee ze naar me greep waren roze en haar schaamlippen. Ze hurkte op mijn gezicht, haar gleufje proefde zuurstokroze, haar strakke aarsje was zoet als roze marshmallow. Atletisch kantelde ze haar vulva naar achteren en weer naar voren, naar achteren en weer naar voren, al etend uit haar besuikerde snoepdozen smakte ik verlekkerd. Haar ronde siliconenborsten bewogen boven me op haar strakke cadans, de tepels staken opgewonden vooruit, haar kreuntjes klonken meisjesachtig, aanstellerig, maar authentiek. Haar schaamlippen weken waar mijn roze tong likte, haar klit was knalroze. De binnenkant van haar dijen waren zacht roze, huidskleurroze. Ze hurkte alsof ze plassen ging. Of poepen. Maar ze liet zich beffen, ik befte, met een snoertje in mijn hoofd geplugd, ik laadde op, mijn schakelaartje was omgezet.

Gek, het leek alsof dat grote roze bed waarop ik de Annabel likte, ronddraaide. Het glas rondom waren ruiten waarachter mensen naar binnen keken, de gezichten tegen het glas gedrukt. Boven de deur het logo van de firma: Anatomisch Correcte Robots BV.

Ankie Broekjes-Knal gaat los

We draaiden rustig rond op het grote, ronde, roze bed, de Annabel en ik, de Renée, haha. Nieuw: De Renée, passend bij al uw ondeugende fantasietjes. Naakt opgeleverd, beetje dun, maar heel lekker. Voor mannen én vrouwen. Voor in het weekend en doordeweeks, 24/7 beschikbaar. Voor in bed, bad of in de keuken, op het toilet of op zolder, in de kelder of de meterkast. Alles past.

Al likkend zag ik beweging vanuit mijn ooghoek. Ankie Broekjes-Knal arriveerde via de roze deur. Ze droeg een bruin berenpak, een onesie, het was een grappig gezicht, ik lachte naar haar, ze lachte terug.

‘Is het fijn?’ vroeg ze aan de Annabel.

Dat arme kind, die simpele robot, ze kon alleen nog onsamenhangende klanken uitbrengen. Er liep kwijl langs haar kin, ze rolde met haar ogen.

‘En jij?’ vroeg Ankie aan mij.

Ik praatte langs de kut van de Annabel, haar lippen smoorden mijn woorden. ‘Ik heb het bijzonder naar mijn zin, Ankie. Ben jij ook tevreden?’

‘Bijna, krk,’ even iets fixen.’

Het was wonderlijk om mee te maken, maar toen ze haar onesie had uitgetrokken en naakt bij ons stond - weelderige tieten, stevig postuur, dikke billen, uitdijende dijen, harig kruis - klikte ze haar vaginale deel los en verving dat door een mannelijk kruis, ook zwaar behaard, maar met een flinke slappe penis en een zware klootzak. Het was geen gezicht, maar dramatisch geil.

‘Als jij je benen wijd doet, Renée, dan geef ik je een fijne beurt.’

Kon ik anders dan doen wat ze commandeerde. Zo was ik geprogrammeerd. Ik likte kutjes en liet me neuken door een manwijf met een modulaire stijve.

De mensen voor het glas gingen uit hun dak. Ze vingerden zichzelf of elkaar en trokken zich af. De ramen raakten bedekt met sperma.

Klaar

Ik bevredigde de Annabel en Ankie Broekjes-Knal bevredigde mij en zichzelf. Het was een hete bedoening. Buiten de roze kamer applaudisseerde het publiek en droop af toen ze ons uitgeput, uitgewrongen en voor pampus zagen liggen. Toen ik opzij keek ging juist de deur open, een man stapte binnen, hij had het logo van de firma ACR BV op zijn overhemd. Eerst liep hij naar de Annabel, voelde achter haar oor en schakelde haar uit. Vervolgens deed hij hetzelfde met de Ankie Broekjes-Knal. Uit een kastje trok hij een zwart snoer tevoorschijn met een dikke stekker die hij bij Ankie inplugde. Ik veerde overeind. Stak hij die nou in haar achterste?

‘Ja, ik zie je kijken, maar de Ankie heeft een ouderwetse manier van opladen. Eerlijk gezed heeft ze haar langste tijd gehad. Met ‘r draaiende ogen, schuddende hoofd en ge-krk, krk, krk. Als je wil, mag je d’r voor een zacht prijsje hebben. Slurpt na wat actie wel een zooitje kilowattjes. Kom ‘s hier  met je koppie.’ Hij zocht achter mijn oor en schakelde me uit.

Rolf en Willem willen wel

‘Jezus, Willem, waar kom je nou weer mee aanzetten op de late avond?’

Het was inderdaad al laat, even voor elven, een kille maandagavond. Willem stond voor de deur met iets wat wel een doodskist leek.

‘Rolf, ik dacht een beetje vertier kan geen kwaad, ik breng je alvast je verjaarscadeautje.’

‘Een lijk zeker?’

‘Zeker geen dooie, mus, vriend. Hoe zit het, mag ik nog binnenkomen?’

Alsof het niks was, tilde Willem de kist over de drempel en liep meteen door naar de huiskamer. Met een klap legde hij de kist op de plavuizen. Rolf volgde nieuwsgierig.

‘Heb je een stevige schroevendraaier bij de hand, dan jas ik die deksel eraf.’

Handig als Willem was, wipte hij de deksel omhoog en schoof hem opzij. Zwijgend keken ze naar de inhoud in de houtwol.

‘Jeetjemina, Willem, wat is dat nou?’ Rolf staarde omlaag in de kist. Lag daar toch een lijk? Een naakte dode vrouw op haar buik met een pronte blote kont?

‘De Renée, Rolfje weerwolfje, een prototype, nog niet op de markt. Ik zoek een tester voor ze de markt opgaat.’

‘Dat meen je niet.’

‘Zijdezachte billen, tieten van fluweel, een kutje om in weg te soppen.’ Willem legde zijn hand op Rolfs schouder. ‘En een aars om flink in door te palen. Gefeliciteerd, pik.’

‘Dus ik, ehm, ik kan dus, zomaar…’

‘Ja, man, hé, en weet je wat, ik doe lekker met je mee.’ Willem boog zich voorover naar het lichaam in de kist. Hij wist het aan- en uitkopje feilloos te vinden. Klik zei het.

Slaperig kwam de Renée omhoog op haar knieën, de handen voor de bescheiden borstjes. Ze knipperde tegen het licht. Stonden daar echt twee mannen? Deden ze echt al hun kleren uit? Hadden ze allebei een stevige erectie? Tilden ze haar aan armen en benen op de bank?

‘Zwitserse precisie,’ deelde Willem mee. ‘Ik voor, jij achter?’